ցնդաբանություն

պրիմիտիվացնում եմ


մենք անընդհատ պրիմիտիվացնում ենք ուրիշների դրդապատճառները։ բռնացրեք ձեզ դրա վրա։ կտենաք։ մերն էլ ամբողջությամբ հասկանալը բարդ ա, լավ անալիզ ա պահանջում։ բայց մենք նաև սիրում ենք պարզացնել ուրիշներինը։ դա տենց հոգևոր նուրբ առավելության նուրբ զգացում ա պարգևում։

նրանից ա, որ մենք համարում ենք, որ եթե դիմացինն ունենա նույն ելքային դրույթները, ապա կանի նույն հետևությունները, ինչ՝ մենք։ ուրեմն կամ չի հասկացել կամ դեբիլ ա։ որովհետև ենթադրում ենք, որ մնացածը իր մեջ կամ նույնն ա, ինչ մերը, կամ էնքան պարզ ա, որ առանձին դիտարկման արժանի էլ չի։ դրա համար պետք ա հետ գնալ մի քայլ ու նախանախադրույթները հասկանալ։ բայց էդքան ժամանակ ու հավես ու հետաքրքրություն ուրիշի մեջ ով ունի։ հեն ա կհամարենք, որ չի ջոկում ու մեզ՝ որպես ջոկող, լավ կզգանք։ հակառակ դեպքում բախվելու ենք մեր աշխարհայացքի պայմանականությանը, իսկ եթե նույնիսկ սա գիտակցում ենք ու համաձայնում դրան անկարևոր բաների վրով, ապա ամենակարևոր կետերում սա չենք ուզում ընդունել։ ու արի ու ընդունի, որ քո սկզբունքները, որոնցով քանդել ես քո կյանքը, պայմանականություն են, որ քո ես֊ը, որ հավաքել ես ու ինքդ քեզ համոզել էսքան վախտ, որ դա ա ու անփոփոխ ա ու անպայման ու անքակտելի, պատահականություն ա ավելի շատ, քան անքակտելիություն

Advertisements
ցնդաբանություն

իրականում կյանքում


իրականում կյանքում մենք տենց շատ ընտրություն չունենք։ մի քանի առանցքային ընտրություն, որ անում ես հետո ընտրություններիդ թիվը կտրուկ նվազում ա։ էդ երկրորդ կարգի ընտրություններն էլ, որ դեռ մնում են, էդքան որոշիչ չեն ու մեկ ա հիմնական ընտրության գցած հունով են հոսում։ էլ չասած, որ ամենասկզբում, երբ դեռ կարող ես մի բան փոխել, էդ ընտրությունները արդեն նեղացած են դրսի պատահական պայմաններով։ բայց դե էդ էլ ա մեզ շատ, էսքանի տակից էլ ենք հազիվ դուրս գալիս

ցնդաբանություն

փակել և ընդունել


ինչպես քուքիների տուփը զգուշացումը կայքերում, այնպես էլ լիքը խնդիրներ, որոնց լ ակ չունես ու չես կարող լու ել։ երբ տաստատուրիդ  տառը չի տպում, էդ ժամանակ ես սկսում լիքը դրանով բառեր օգտագոր ել տեքստերումդ։ ո՞նց եք դուք դեռ պլաններ կազմում։ ես էն մարդն եմ, ով Կասպարովի ու համակարգչի 96 թվի մարտի ժամանակ համակարգչի կողմից քայլերն էր անում։ ես օլիմպիկ խաղերի էն ամենօրյա 360 հեռուստադիտողներից էի, ում հեռուստացույցը պատերազմի ժամանակ տարան հիվանդանոցում օգտագոր ելու։ ու ես էն երկրի բնակիչն եմ, որը միանգամից փոքրացավ ու սեղմվեց տելեգրաֆներից, հեռախոսներից ու ցանցից ու էլ տեղ չմնաց շնչելու։ ոնց եք դուք դրանից հետո դեռ երազում։ փակել ու չմտա ել, ինչպես քուքիների ամանը

ցնդաբանություն

անցյալ ապրիլից լևի ստրոս


բոլորը գիտեն, որ հերոսը
պետք է սպանի վիշապին
բոլորը հիշում են, որ Սֆինքսը
երեք հանելուկ գուշակեց (հակառակը բառը էլի)
Էդիպին (մտադրված հե՞շտ)
ոչ ոք չի հիշում, որ
Էդիպը սպանեց Սֆինքսին,
ավելի հազվադեպ է հիշատակվում,
որ նույն Սֆինքսը
the third column refers
to monsters
being slain
the might itself
provides its own context

ումի՞ց եմ ծնվել
ինչպե՞ս երկուսից
կարող է գոյանալ մեկը

ցնդաբանություն

ծիծաղս, խոսքն ու շաքարավազ


էսօր երազումս բարձր֊բարձր ծիծաղում էի։ ծիծաղում էի երազիս մյուս մասնակիցների վրա ու մտածում, թե սենց բան էլ կլինի՝ երազում մարդ ծիծաղա երազի դերակատարների վրա։ ինձ թվացել էր, թե արթնացել եմ այդ ժամանակ։ բայց երբ արթնացա իսկապես, հասկացա, որ այդ ժամանակ էլ էի քնած։ հասկացա նրանից, որ այն ժամանակ հիշում էի, թե ինչի վրա եմ ծիծաղում, իսկ հիմա էլ չեմ հիշում։ իսկ երազում դեռ մտածում էի, որ այ վեր կկենամ առավոտյան ու անպայման կգրեմ ծիծաղալուս ու դրա պատճառի մասին, ու թե ոնց էին երազի մարդիկ զարմացած նայում իմ վրա՝ մի քիչ նեղված, որ ես եմ երազ տեսնողը, որ ես եմ մետամակարդակում։

անցյալ օրն ուզում էի գրել խոսքի մասին, թե ինչ ուժեղ բան ա ու որ ռուսաստանում բոլոր բոլոր հանցագործություններից ամենաուժեղը հիմա խոսքի համար են հետապնդում ու պատժում, ու որ նիկոլը միայն խոսքով կարողացավ հասնել էսքան բանի, որովհետև ոնց կասեին մեր բանակի պրոպոգանդիստները՝ խոսքը զենք ա։ մեկը տենց մի տեղ մեկնաբանել էր՝ իմ կրթությունը զենք չի։ ուրիշ գրառում՝ ինչքան եմ ես դեմ մշակույթի ռազմականացմանը, ինչքան հետընթաց կա դրա մեջ։ մի այլ գրառում՝ ու գրականությունը ամենավերլուծականն ա արվեստներից, ու ինչքան էլ այլ կինո նայես լավ կինոմեյքեր չես դառնա, քանի դեռ չկարդաս, ամեն ինչից չկարդաս ու հատկապես գեղարվեստական չկարդաս։ ու երբ մեկն ասել էր, թե ափսոսում ա գեղարվեստականի վրա ծախսած ժամանակը, իսկ ես ափսոսում եմ գեղարվեստականի վրա չծախսած ժամանակս անկախ պրագմատիզմից, ի հեճուկս տրամաբանության, ի վնաս ինձ։ ևս մի գրառում մենակությունը գնահատելու ու բլոգում գրելու մասին, որ ես գրում եմ այստեղ քիչ արձագանքի շնորհիվ ու չեմ սիրում մեկնաբանություններ ստանալ, նույն պատճառով էլ սիրում եմ օրագիր վարել, միայն մենակությունն է անկեղծություն պարտադրում։ կան փուլեր՝ սկզբից բոլորը խոսում են, որ սիրում են մենակություն մինչև այն ճանաչելը, հետո տառապում են մենակությունից, երբ իսկապես մեջն են ընկնում, հետո, հետոյվա համար պետք ա հետ չփախնել։ կա օրհնյալ ալարկոտություն, երբ շաքարը՝ կեսից ավելին կաթով լցված կոֆեի մեջ հենց տուփից ես լցնում, որովհետև գդալը մոռացել ես մյուս սենյակում ու հետ չես գնալու։

բա էդ դեպքում ինչի՞ ես փաբլիք ընդհանարպես գրում։
որովհետև ընթերցողի հավանականությունը տեքստը սարքում ա գրականություն։

ցնդաբանություն

շոգը


անտանելի շոգ ա։ փորձում եմ գործ անել երկու միացված եռացող կոմպի կողքը, ու ինքս չեռալու համար պարբերաբար գնում եմ սառնարանից սառը մատե եմ լցնում, խմում։ մատեն հիշացնում ա Կորտասարի գիրքն ու մտածում եմ՝ այ հիմա պետք ա կարդայի դա, իրանց մոտ էլ էր տենց անտանելի շոգ։ պարզապես իրանք սիեստա ունեին։ տուն տարբեր բզեզներ են մտնում, ստեղ ամեն դեպքում ավելի հով ա, քան դրսում։ ինչի՞ եմ ես տարիներով նենց ապրում, որ հետո գրեթե միշտ ուզում եմ չապրած լինել էդ տարիները։ ինչի՞ ես դա հասկանալով, չեմ փոխվում։ շոգը ինքնազննման ա տրամադրում։ շոգը նստացնում ա