ցնդաբանություն

անցյալ ապրիլից լևի ստրոս


բոլորը գիտեն, որ հերոսը
պետք է սպանի վիշապին
բոլորը հիշում են, որ Սֆինքսը
երեք հանելուկ գուշակեց (հակառակը բառը էլի)
Էդիպին (մտադրված հե՞շտ)
ոչ ոք չի հիշում, որ
Էդիպը սպանեց Սֆինքսին,
ավելի հազվադեպ է հիշատակվում,
որ նույն Սֆինքսը
the third column refers
to monsters
being slain
the might itself
provides its own context

ումի՞ց եմ ծնվել
ինչպե՞ս երկուսից
կարող է գոյանալ մեկը

Advertisements
ցնդաբանություն

ուշ երեկոյան մտահոգություններ


֊ վերջին հաշվով բոլորն էլ ինչ֊որ մեկին գտնում են, չէ՞, ամուսնանում են, երեխա բան֊ման․․․
֊ հա (՞)
֊ ուրեմն պետք չի դարդել, որ մարդիկ ոչ մեկին չեն գտնում

photo_2018-01-14_20-59-43

ցնդաբանություն

ծիծաղս, խոսքն ու շաքարավազ


էսօր երազումս բարձր֊բարձր ծիծաղում էի։ ծիծաղում էի երազիս մյուս մասնակիցների վրա ու մտածում, թե սենց բան էլ կլինի՝ երազում մարդ ծիծաղա երազի դերակատարների վրա։ ինձ թվացել էր, թե արթնացել եմ այդ ժամանակ։ բայց երբ արթնացա իսկապես, հասկացա, որ այդ ժամանակ էլ էի քնած։ հասկացա նրանից, որ այն ժամանակ հիշում էի, թե ինչի վրա եմ ծիծաղում, իսկ հիմա էլ չեմ հիշում։ իսկ երազում դեռ մտածում էի, որ այ վեր կկենամ առավոտյան ու անպայման կգրեմ ծիծաղալուս ու դրա պատճառի մասին, ու թե ոնց էին երազի մարդիկ զարմացած նայում իմ վրա՝ մի քիչ նեղված, որ ես եմ երազ տեսնողը, որ ես եմ մետամակարդակում։

անցյալ օրն ուզում էի գրել խոսքի մասին, թե ինչ ուժեղ բան ա ու որ ռուսաստանում բոլոր բոլոր հանցագործություններից ամենաուժեղը հիմա խոսքի համար են հետապնդում ու պատժում, ու որ նիկոլը միայն խոսքով կարողացավ հասնել էսքան բանի, որովհետև ոնց կասեին մեր բանակի պրոպոգանդիստները՝ խոսքը զենք ա։ մեկը տենց մի տեղ մեկնաբանել էր՝ իմ կրթությունը զենք չի։ ուրիշ գրառում՝ ինչքան եմ ես դեմ մշակույթի ռազմականացմանը, ինչքան հետընթաց կա դրա մեջ։ մի այլ գրառում՝ ու գրականությունը ամենավերլուծականն ա արվեստներից, ու ինչքան էլ այլ կինո նայես լավ կինոմեյքեր չես դառնա, քանի դեռ չկարդաս, ամեն ինչից չկարդաս ու հատկապես գեղարվեստական չկարդաս։ ու երբ մեկն ասել էր, թե ափսոսում ա գեղարվեստականի վրա ծախսած ժամանակը, իսկ ես ափսոսում եմ գեղարվեստականի վրա չծախսած ժամանակս անկախ պրագմատիզմից, ի հեճուկս տրամաբանության, ի վնաս ինձ։ ևս մի գրառում մենակությունը գնահատելու ու բլոգում գրելու մասին, որ ես գրում եմ այստեղ քիչ արձագանքի շնորհիվ ու չեմ սիրում մեկնաբանություններ ստանալ, նույն պատճառով էլ սիրում եմ օրագիր վարել, միայն մենակությունն է անկեղծություն պարտադրում։ կան փուլեր՝ սկզբից բոլորը խոսում են, որ սիրում են մենակություն մինչև այն ճանաչելը, հետո տառապում են մենակությունից, երբ իսկապես մեջն են ընկնում, հետո, հետոյվա համար պետք ա հետ չփախնել։ կա օրհնյալ ալարկոտություն, երբ շաքարը՝ կեսից ավելին կաթով լցված կոֆեի մեջ հենց տուփից ես լցնում, որովհետև գդալը մոռացել ես մյուս սենյակում ու հետ չես գնալու։

բա էդ դեպքում ինչի՞ ես փաբլիք ընդհանարպես գրում։
որովհետև ընթերցողի հավանականությունը տեքստը սարքում ա գրականություն։

ցնդաբանություն

շոգը


անտանելի շոգ ա։ փորձում եմ գործ անել երկու միացված եռացող կոմպի կողքը, ու ինքս չեռալու համար պարբերաբար գնում եմ սառնարանից սառը մատե եմ լցնում, խմում։ մատեն հիշացնում ա Կորտասարի գիրքն ու մտածում եմ՝ այ հիմա պետք ա կարդայի դա, իրանց մոտ էլ էր տենց անտանելի շոգ։ պարզապես իրանք սիեստա ունեին։ տուն տարբեր բզեզներ են մտնում, ստեղ ամեն դեպքում ավելի հով ա, քան դրսում։ ինչի՞ եմ ես տարիներով նենց ապրում, որ հետո գրեթե միշտ ուզում եմ չապրած լինել էդ տարիները։ ինչի՞ ես դա հասկանալով, չեմ փոխվում։ շոգը ինքնազննման ա տրամադրում։ շոգը նստացնում ա

ցնդաբանություն

հետ գալը


գիշերվա հազարին նոր քաղաք վերադարձած քո կանգառը բաց թողած կայարանում ապառատից առած խռթիկապատ ֆստխից ու պեպսիից համով բան չկա։
հեծանիվը մի քանի տեղից խփել էին։ Պետրն ասում էր՝ ես ծանոթ ունեմ, ով տանում այ սենց, ու ձեռքով հատուկ նուրբ սիրուն մտածված շարժում էր անում, ասես՝ հեծանիվը ղեկից բռնած հանձնում ա, այ սենց հեծանիվը հանձնում ա օդանավակայաններում ու քանի որ տեսնում են, որ հեծո ա, զգույշ են լինում։ չի էլ փաթեթավորում։ Սաշան էլ ասեց՝ ինչի՞ ես էդ կպցնում, իզոլենտով ղեկը փաթաթելու մասին էր, մեկ ա բան չի լինի։
Սաշան չորսիս ու հեծոն տարավ ինստիտուտի մոտի արհեստանոցի մոտի հեծանվային գործիքների կետի մոտ։ ճանապարհին հարցնում ա՝ դուք թռնելուց վախենո՞ւմ եք։ բա իզուր։ համացանցի վիդեոներից, որտեղ մի կին քաշվել էր պատուհանի մեջ։ բայց յութուբը մահերը միշտ կտրում ա։ հետո օդանավում մատնացույց էի անում իմ ճաքած պատուհանը ու ծիծաղում էինք։ Պետրը գլուխը հանեց պատուհանից ու սկսեց դիմացի ավտոյի պատուհանից պտտված կլորադեմ շունիկին ձեն տալ։ չտեսան՝ ում ա շվացնում, ասում են՝ աղջի՞կ ես կպցնում։ ասում ա՝ սուչկա, քշի էդ սպիտակ ավտոյի հետևից։ բայց ավտոների արանքը այլ ավտո մտավ
քանդեցինք ու ակերը կպցրեցինք կորպուսին, իսկ պեդալները գցեցինք պայուսակը։ հետո օդանավակայանում՝ անցակետում մեզ կանգնացրին ու պայուսակը ստուգեցին։ ստուգողը, որ 45ն անց ականջօղով ու գերմանիայում այդքան սիրված֊տարածված բեղիկներով տղամարդ էր, ժպտալով ու հեծանվի պեդալները ակնարկելով ասաց՝ սրանցից ամեն օր չի լինում մեզ մոտ։ զենքի մասի են նման, ու ցույց էր տալիս էկռանին։
էն տղու հեծոն միշտ անվնաս էր իրան հասնում, մեր հեծոն մի քանի տեղից քերծել ու խփել էին։ հետ հավաքեցինք օդանավակայանի դիմացը կանգնած, հեծանիվի տոմս առանք, ու երևի ես առաջին անգամ տոմսը դակեցի մինչև տրանսոպրտի գալը։ ավտոբուսն եկավ ու պարզվեց, որ հեծո չի կարելի բարձրացնել էդ կարճ ավտոբուսների մեջ։ մոտակա մետրոն կես ժամ հեռավորության վրա էր ու քայլեցինք։ երկար գիշեր էր։ քայլեցինք տեղերով, որ Պրահայում Իկեա գնալու ճանապարհն էին հիշացնում։ մի քանի հեծանվորդ անցավ կողքներովս։ մետրոյում դիմացս նստած տարիքով տարօրինակ հավես ու մի քիչ խղճահարություն առաջացնող զույգը՝ կինը Բյորտնի մուլտերի շապիկով ու պայուսակով էր, տղամարդը՝ մետալիստական կաշվից ժիլետով, նիհար ու բեղերով, անգլերեն խոսացող արաբները, որ անսպասելի թռան մի կանգառում, ռաստամանները՝ գետնին նստած, գրկված ու մանկության մեջ մնացած։
֊ էս մեր կանգառն ա
֊ չէ, մերը չի
֊ զոնենալեե, մերն ա
֊ չէ, հետո ավելի մոտ ա գնում
հետոն հեռանում էր մեզնից 40 րոպեով։ պեպսին ու ֆստխը օգնեցին մի քիչ արթնանալ ու հասկանալ, որ ոտքով պետք չի գնալ։ s9֊ը եկավ քիչ հետո։ իսկ հեծանիվի պեդալները մինչև հիմա հետ դրած չեն ու ակերը փչած չեն։

ցնդաբանություն

գիշերային


գիշերվա կեսին ռենդելուց, երբ գիտես, որ մեկ ա ավարտելուց հետո սխալներ ես գտնելու ու արդեն հույսդ կտրել ես շուտ վերջացնել, երբ ծրագրի վերևի պանելը փակվել ա ու ժամանակ ու ուժ չկա բզբզալ, իսկ ամենակարևորը ցանկություն, թե ոնց հետ բերել, սխալը կտուտակվում ա սխալի վրա ու դառնում ա անլուծելի թնջուկ պանակը պանակի մեջ պանակը պանակի մեջ պանակը։ ուղղումների անվերջ շղթա։ մենք պետք է սիզիփոսին երջանիկ երևակայենք

ցնդաբանություն

գործարանային


գործի մեխանիկական մասին զուգընթաց սերիալներ եմ նայում (լսում հիմնականում), որովհետև մենակ ձանձրանում եմ։ Սերիալների վրա կանգնեցի, որովհետև ավելի իմաստալից բաները շեղում են գործից, ամեն երկու ժամը մեկ նոր կինո փնտրելը ժամանակատար ա, երաժշտությունն էլ հոգնացնում ա։ ու հետո զգում եմ, թե ոնց ա գլուխս ծանրանում, ու նույնիսկ խանութ քայլելուց չեմ ուզում աուդիոգիրք լսել, ականջակալներս տանն եմ թողնում։ իսկ հետո չեմ կարողանում ուշադիր լինել ու երկար գիշերներն արթուն մնալ, ոնց որ բամբակի մեջ լինեմ։ հիշում եմ՝ էս արտահայտությունը դասարանցի մի աղջիկ էր օգտագործել ուսուցչանոց մտնելու պահը նկարագրելու համար։ ես չէի հասկացել՝ ինչ նկատի ունի, չէի պատկերացրել, բայց ասել էի՝ հա, տենց ա։ մինչև հիմա չեմ հասկանում լարվածությունից, եթե ենթադրենք, որ լարվում էր ուսուցչանոց մտնելուց, մեր սերունդը տենց բաներ ուներ, ինչի պետք ա բամբակի մեջ լինես։ ես բամբակի մեջ եմ լինում բժժելուց ու հոգնելուց։ ու ոչ մի բան անելու ցանկություն չի մնում